https://interfas.univ-tlse2.fr/slavicaoccitania/4004 Entrées d’index fr 0 https://interfas.univ-tlse2.fr/slavicaoccitania/3817 En Pologne, l’avant-garde est née en 1918, date à laquelle le pays retrouve son indépendance. Pour combler son retard par rapport aux avant-gardes occidentales ou russes, elle a donc été tentée d’adopter une démarche syncrétique et de donner une coloration polonaise aux mouvements déjà existants (futurisme, cubisme, expressionnisme, cubo-futurisme). S’appuyant sur les innovations avant-gardistes, elle expérimente de nouvelles solutions d’ordre formel en peinture et en poésie. Chez les artistes, de nombreux « ismes » voient le jour : formisme, unisme, néo-constructivisme, alors que le surréalisme s’assure en Occident une position dominante. En poésie se développe une nouvelle conception du langage d’inspiration constructiviste, mise en œuvre notamment dans la période du réalisme socialiste. Après le tournant de 1989 surgissent de nouvelles propositions en matière de création artistique ou poétique, mais qui ne sont plus qu’un écho lointain des réalisations de l’avant-garde historique. The Polish avant-garde was born in 1918, when Poland regained its independence. In order to catch up with the Western and Russian avant-gardes, artists were tempted to adopt a syncretic approach and give a Polish colouring to existing movements (Futurism, Cubism, Expressionism, Cubo-Futurism). Based on avant-garde innovations, the Polish avant-garde experimented with new formal solutions in painting and poetry. Among artists, many “isms” emerged: formism, unism, neo-constructivism, while surrealism secured a dominant position in the West. In poetry, a new constructivist-inspired conception of language developed, particularly during the period of socialist realism. After the turning point of 1989, new proposals for artistic and poetic creation emerged, but these were only a distant echo of the achievements of the historical avant-garde. Polska awangarda zrodziła się w 1918 roku, z dużym opóźnieniem w stosunku do awangard rozwijających się na Zachodzie i w Rosji. Nadrabiała te zaległości, w sposób synkretyczny nadając istniejącym «izmom» specyficzny koloryt kierunkom już istniejącym (takim jak futuryzm. Kubizm, ekspresjonizm, cubo-futuryzm). W oparciu o wcześniejsze inwencje poetyckie i artystyczne wprowadzała własne rozwiązania formalne. Powstają wówczas nowe «izmy»: formizm, unizm, néo-konstruktywizm, w przeciwieństwie do surrealizmu, który rozwija się na Zachodzie. W poezji dominują eksperymenty językowe inspirowane konstruktywizmem, które powrócą w innym kształcie w okresie socrealizmu. Po przewrocie 1989 roku krystalizują się nowe propozycje twórcze, ale w zasadzie są one już tylko dalekim echem pierwotnych okryć awangardy historycznej. jeu., 13 juil. 2023 14:01:55 +0200 mar., 03 juin 2025 16:20:02 +0200 https://interfas.univ-tlse2.fr/slavicaoccitania/3817 https://interfas.univ-tlse2.fr/slavicaoccitania/3890 Si la modernité poétique du début du XXe siècle peut se définir avant tout comme une crise de la représentation, le postmodernisme prolonge cette déconstruction du rapport qu’entretient l’art à la réalité. Le mouvement autotélique de la parole poétique, qui défait la représentation, est en même temps un redéploiement qui subvertit l’ordre du monde que la langue institue, et qui ouvre un nouveau lieu de rencontre avec autrui. C’est ce que l’article cherche à montrer à partir de la lecture du recueil Nudelman (2014) de la poétesse polonaise Justyna Bargielska. While the poetic modernity of the early XXth century can be defined above all as a crisis of representation, postmodernism extends the deconstruction of the relation between art and reality. The autotelic movement of the poetic word, which undoes representation, is at the same time a redeployment which subverts the order of the world instituted by language and opens a new place of meeting with others. This is what the article seeks to show from a reading of Justyna Bargielska’s collection Nudelman (2014). Jeśli modernizm w poezji początku XX wieku można definiować przede wszystkim jako kryzys reprezentacji, to postmodernizm rozszerzył jeszcze tę dekonstrukcję relacji między sztuką a rzeczywistością. Autoteliczny ruch słowa poetyckiego, który cofa reprezentację, stanowi jednocześnie przesunięcie, obalające porządek świata ustanowiony przez język i otwierające nowe miejsce spotkania z innymi. Takie wnioski badawcze płyną z lektury zbioru wierszy Nudelman (2014) autorstwa Justyny Bargielskiej. jeu., 13 juil. 2023 15:47:55 +0200 ven., 20 sept. 2024 12:52:23 +0200 https://interfas.univ-tlse2.fr/slavicaoccitania/3890